<n-o-te-[&].:M-e

สำหรับคนที่ชอบโลกของเสียงเพลงแล้ว...ส่วนใหญ่ก็จะเล่นดนตรีกัน ตั้งแต่มืออาชีพที่เล่นดนตรีเป็นอาชีพ, มือสมัครเล่นกึ่งอาชีพที่กำลังออกเดินไขว่คว้าตามหาความฝันของตัวเอง..., มือสมัครเล่นที่เล่นกันสนุกๆด้วยใจรัก หรือเด็กๆที่เพิ่งจะรู้จักดนตรีแล้วตื่นเต้นกับประสบการณ์ใหม่ในชีวิต

แต่ละคนก็ต่างเลือกเครื่องดนตรีตามที่ชอบ, ที่มีอยู่ใกล้ตัว, ที่มีคนสอนหรืออีกหลายๆเหตุผล บางคนที่เก่งๆหรือพวกอัจฉริยะก็จะจับอะไรก็เล่นได้ เล่นมันเก่งไปหมดทุกอย่าง (ฮึ่ม...อิจฉา 555) บางคนก็เล่นมันอยู่นั่นล่ะ การพัฒนาเนี่ย...เต่าเรียกน้อง 555 ...แต่ก็นะ จุดจำคัญมันอยู่ที่ใจรักต่างหาก...(นอกจากจะตั้งเป้าเป็นมืออาชีพ ซึ่งตรงนั้น ไปได้ด้วยฝีมือเท่านั้น)

เราเองก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ชอบการเล่นดนตรีมากๆ เริ่มรู้จักกีตาร์ก็ตอนประถมมั้ง (ประมาณ ป. 5) ว้าว..เท่ห์สุดๆ อยากเล่นเป็นมาก แต่มาอยากหัดเล่นจริงๆจังๆก็ช่วง ม.ต้น แต่ด้วยที่บ้านก็ฐานะไม่ค่อยดี (เป็นเด็กต่างจังหวัด..เฮ้ย..เรียกบ้านนอกดีกว่า ฮะฮ่า...) แถมแม่ก็นะ ประหยัดมากกกกกกก เข้าขั้นขี้เหนียวเลยล่ะ (จริงๆ ก็ประหยัดเกินไปนิดนึงนะแม่ เอิ๊กๆ) อะไรที่ไม่จำเป็นเนี่ย(ที่แม่คิดนะ) แม่ไม่อยากให้ซื้อเลย (กีตาร์ก็คงเป็นหนึ่งในนั้น -_- ) ก็ขอแม่ซื้อกีตาร์, หลายครั้งด้วย แต่ก็ไม่ได้รับการอนุมัติซักกะครั้ง เฮ้อ...(แต่ก็เข้าใจนะครับ ว่าที่ต้องประหยัดก็เพื่อลูกๆ :) ) ทั้งๆที่แม่ก็รู้นะว่าเรากับดนตรีเนี่ย มันผูกพันกันแค่ไหน ไอ้เรารึก็ยิ่งอยากเล่น เห็นเค้าเอากีตาร์มาเล่นที่โรงเรียน โห...เซ็ง 555 แต่ก็เข้าใจแม่เค้าล่ะ มีบ่นนิดหน่อย แอบน้อยใจบ้าง...แต่ก็นะ เรารึก็อยากเรียน ก็ถือว่าเอาเงินเก็บไว้เรียนก็แล้วกัน แล้วการรอคอยก็เริ่มต้นขึ้น

ตอนช่วงปิดเทอมก็เคยทำงานพิเศษนะ (มาทำที่กรุงเทพฯนี่ล่ะ) ได้ตังค์มาหลายพันเหมือนกัน เคยคิดจะเอาไปซื้อนะ แต่กลัวจะโดนแม่ด่าเอา ยิ่งเทศนาเก่งๆอยู่ด้วย (โกรธด้วยล่ะมั้ง) ก็อดอีกตามเคย 555

แต่ถึงตอนนั้นจะยังไม่มีกีตาร์ ก็ไปซื้อแผ่นคอร์ดกีตาร์มาหัดจำแล้ว (ซื้อมาทำไม ...)

ถือว่าโชคดีอยู่เหมือนกัน ตอนเรียนก็จะมีเพื่อนที่ชอบเล่นกีตาร์ ก็นั่งดูเพื่อนเล่น จำวิธีเล่นจากเพื่อนคนนั้นล่ะ (จังหวะการตีคอร์ด) ตอนนั้นเริ่มมีโอกาสได้เล่นบ้าง (แต่ไม่ค่อยบ่อย) คอร์ดก็พอจำมาได้บ้างแล้ว เพลงโรงเรียนของหนู ของพี่ปูคัมภีร์คือเพลงแรกที่หัดเล่นจริงๆจังๆ (บ่งบอกยุคและอายุได้เป็นอย่างดี ฮา)

หลังจากนั้น ก็พอได้เล่นบ้าง จริงๆถ้าให้ประเมิณความสามารถในการเรียนรู้ด้านดนตรีของตัวเอง ก็ใช่ย่อยแฮะ 555 ว่าไปนู่น... พอจะสามารถเรียนรู้ด้วยตัวเองได้ระดับนึงนะ ตอนเรียนป.ตรี เริ่มได้เล่นบ้าง เพื่อนคนนึง(อีกแล้ว) เล่นใช้ได้เลย...เรียนรู้จากตรงนั้นได้เยอะเหมือกัน (ขอบคุณมากนะเอก) ถ้าว่ากันแบบบ้านๆ ก็นับว่าเล่นเป็นนะ (คือเปิดหนังสือเพลง แล้วเล่นได้ แต่เฉพาะเพลงที่คอร์ดอยู่ในคีย์ง่ายๆนะ เช่น C, D, G, A) ไม่เคยมีกีตาร์ แต่พอเล่นเป็น จะดีใจหรือเสียใจเนี่ย...ช่วงเรียนเนี่ย พอจะมีโอกาสได้ไปเล่นตามห้องซ้อมดนตรีบ้าง แต่จะได้เล่นเบส แป่ว..เรียกว่าเล่นได้คือรู้ว่าโน๊ตตัวไหนอยู่เฟรทไหน รู้แค่นั้น จังหวะก็เอาแบบพื้นฐาน 555 (แต่ชอบเสียงเบสแฮะ แต่จะเล่นเป็นเนี่ย...ยากมากเลยง่ะ) เป็นอีกประสบการณ์นึงที่ได้รับมา

แต่เรื่องทำนองเพลงเนี่ย...จะฟังออกนะ ที่ทั่วๆไปเรียกว่าแกะเพลงนั่นล่ะ คือไม่มีหนังสือเพลง ก็พอจะเล่นได้ (ถ้าคนที่เล่นเป็นแล้ว จะรู้ทางเดินคอร์ดในบันไดเสียงต่างๆ) แต่ด้วยการเล่นดนตรีมันก็คือทักษะอย่างนึง ถ้าไม่ได้ปฎิบัติไม่ได้ซ้อมบ่อยๆ จะให้เก่งก็คงเป็นไปไม่ได้

10 ปีผ่านไป ตั้งแต่วันแรก...ที่อยากได้กีตาร์...ความฝันหลายๆอย่างๆเกี่ยวกับดนตรีเริ่มหลุดลอยไป...(หรือว่าเป็นทางเดินที่คนข้างบนเขียนไว้ก็ไม่รู้) จริงๆเราน่ะชอบกลองมากนะ พวกกลองทอมเนี่ย ตีได้ตั้งแต่ประถม แต่กลองชุดหลังจากรู้ราคามันก็ต้องถอยอย่างเดียว เพราะแค่กีตาร์ยังไม่ได้เลย...ที่เคยฝันไว้ว่าอยากจะเล่นเก่งๆ มีโอกาสได้ทำงานเบื้องหลัง มันก็เป็นไปได้ยากแล้วล่ะ แต่ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้ละเนอะ

จนจบมาทำงาน ฮึ่ม ...คราวนี้ล่ะ หาเงินใช้เองแล้ว..ซื้อได้ซื้อกีตาร์ซะที โฮะๆ แต่ปีแรกที่ทำงานเนี่ย โหย...หาตังค์ใช้เองมันไม่ง่ายเลยอ่า...นึกถึงพ่อแม่ที่ท่านให้ตังค์เราเลย เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะมากมาย เดือนๆนึงเนี่ยเก็บได้ไม่เกินสี่ห้าพัน ฮะฮ่า... กว่าจะได้หลักหมื่นเนี่ย ยากจริงๆ ผ่านไปปีนึงก็อยากจะมีเงินไว้บอกแม่ว่าเก็บได้เท่าไหร่ ก็เลยยังไม่ได้ซื้ออีกอยู่ดี แถมพอจะรู้มาว่าเสียงของมันแปรผันตรงกับราคาซะด้วย ไอ้เราก็นะ อยากได้ที่มันเสียงพอใช้ได้หน่อย...

จนผ่านมา 11 ปีเศษ ก็ถึงเวลาแล้ว....การรอคอยสิ้นสุดลง คนเล่นกีตาร์เนี่ยบางคนก็เล่นโปร่ง บางคนที่เล่นไฟฟ้า บางคนก็มีทั้งคู่ แต่เราน่ะต้องเลือก เงินไม่เยอะขนาดนั้น...(จริงๆอยากได้มันทั้งคู่ล่ะ 555) ก็ตัดสินใจได้ว่าเราอ่ะ ต้องเอาโปร่งก่อนล่ะ เพราะชอบเล่นแล้วร้องเพลงไปด้วย...แนวเพลงก็ถึงจะฟังแบบหนักๆได้แต่ก็ใช่ว่าจะฟังได้ตลอด... ไปซื้อกับเพื่อน (ไอ้เนี่ย... มันเล่นไฟ้ฟ้าอยู่ แต่ชอบเล่นคนเดียว งงกับมันเหมือนกัน?) ด้วยงบประมาณ 10000 บวกลบนิดหน่อย เผื่อได้โปร่งไฟฟ้า ...ตอนแรกไปดูที่เวิ้งก่อน ดูแล้วก็ต้องบ๊ายบาย 555 ราคามันสูงจิ๊บ ได้แต่ทำตาละห้อย อยากได้อ่า... ตอนแรกก็เลือกๆยี่ห้อไว้บ้างอยู่ (ก็มี yamaha ที่พอจะรู้จักกับ takamine ที่เพื่อนแนะนำ) จากนั้นก็กลับมาดูที่แถวๆประตูน้ำ (แถวๆพันทิพย์) ก็เดินๆดู จนมาดูที่นครหลวงการดนตรีตรงเซ็นทรัลเวิร์ล

เพื่อนคนที่พาไปซื้อมันเป็นคนที่ละเอียดมากๆ ใช้ตังค์เป็นสุดๆ (ต่างกันเราลิบลับ ที่เวลาอยากได้แล้วจะซื้ออย่างเดียว) ที่นครหลวงการดนตรีเนี่ย เราก็ชอบกีตาร์ตัวนึง...เสียงก็ใช้ได้เลย... หลังจากลองเล่นฟังเสียงเลือกๆ ประมาณ 4-5 ตัว ก็ออกมาข้างนอกเพื่อตัดสินใจ เพื่อนมันก็บอกว่า" อย่ารีบ ดูๆไปก่อน ไปตัดสินใจอีกที ค่อยมาซื้อวันหลัง" โหย...ไอ้บ้า มันไม่รู้เล๊ย..ว่าวัยรุ่นขนาดมันใจร้อนขนาดไหน (รุ่นตรงไหน ฮา)...มาซื้อนะเนี่ย...ไม่ได้มาดู อยากได้ใจจะขาดแล้วเฟ้ยยย ก็เมื่อเป็นแบบนี้ เราก็ไม่สนใจอ่า โดนมันด่านิดๆหน่อยๆก็ยอม เพราะตั้งใจมาซื้ออ่ะ (ตัวเองนะ) ก็เลยกลับไปที่นครหลวงการดนตรี กดตังค์ไปเรียบร้อย ตอนนั้นมีอยู่สองตัวที่ลังเลอยู่ เป็น takamine ทั้งสองตัว ตัวนึงเป็นโปร่งไฟ้าฟ้า ราคาแพงกว่าตัวโปร่งธรรมดา 2 พัน... แต่ชอบเสียงตัวโปร่งที่ใสกว่า...ซึ่งแน่นอนว่า ถ้าซื้อโปร่งธรรมดาแล้วไปติดคอนแท็กซ์เอง มันก็คงเสียงไม่ดีเหมือนที่เค้าทำไว้แล้วแน่ๆ เลือกอยู่พักนึง...จนตัดสินใจว่า.......เอาโปร่งธรรมดาดีกว่า เพราะเราเองคงไม่ได้ไปเล่นหรือแสดงที่ไหน แอ่ว...(จริงๆชอบเสียงมันมากกว่า)

จนได้เจ้า Takamine D 51CN มาเป็นกีตาร์คู่ใจตัวแรก (ผลิตในจีน...เป็นซีรี่ย์ต่ำสุดของ takamine แล้ว แหะๆ) ใช้เงินต่ำกว่างบประมาณสามพันล่ะ รวมขาตั้งกับ accessory อื่นๆก็ราวๆ 7 พัน แต่บอกแม่นะ ก็โดนเค้าบ่นนิดๆ ว่าทำไมซื้อแพงจัง 555 (ถ้าซื้อหลักหมื่นเนี่ย คงโดนเทศน์แง๋มๆ)

ไม่ต้องบอกพอจะรู้ล่ะว่าดีใจและมันมีค่ามากมายแค่ไหนกับเวลาที่รอคอยมายาวนาน.. หลายๆคนอาจจะงงว่า เอ๊ะ..ทำไมแค่กีตาร์ตัวเดียว ถึงซื้อได้ยากเย็นขนาดนี้ แต่บางคนก็อาจจะเข้าใจ...เราว่าโอกาสมันไม่ได้วิ่งไปหาทุกๆคนพร้อมๆ บางคนอาจจะมีโอกาสมากมายในหลายๆเรื่อง บางคนอาจจะได้รับโอกาสในบางเรื่อง หรือบางคนอาจจะไม่เคยได้รับโอกาสเลยและยังมันขึ้นอยู่กับช่วงเวลาอีกต่างหาก

กับของบางอย่าง เรื่องบางเรื่อง บางคนอาจจะได้มาโดยง่ายดาย แต่กว่าอีกคนจะได้มา ต้องรอหรือผ่านอุปสรรคมากมาย และเราก็นะเชื่อว่าเส้นทางที่จะเดินไปสู่จุดหมายหลายๆอย่าง มันคงไม่ได้มีแค่ทางเดียวหรอก แค่เราอาจจะต้องเดินผ่านทางที่ลำบาก คดเคี้ยวหรือไกลกว่าคนอื่นเท่านั้น แต่ซักวันมันก็คงถึงเหมือนกันไกลหน่อยก็ตาม และบางทีอุปสรรคที่มากกว่า ก็ทำให้เราได้อะไรดีๆกลับมามากขึ้นเช่นกัน

หลังจากที่ได้มา เริ่มเล่นจริงๆจังๆ ก็เพิ่งจะรู้ล่ะครับว่าฝีมือเรามันอ่อนแค่ไหน 555 เจ็บนิ้วไปหลายรอบเหมือนกัน ...จนมาถึงตอนนี้...ก็ยังมีกีตาร์ตัวเดียวเหมือนเดิม 555 พอโตขึ้น ความรับผิดชอบก็มากขึ้น สิ่งที่ต้องทำในชีวิตก็ใหญ่ขึ้น แต่รายได้อ่ะ ทำไมมันโตไม่ค่อยทันกันเลยหว่า ฮะอ่า เลยยังไม่ได้ซื้อเครื่องดนตรีตัวไหนมาเพิ่ม (อยากได้เปียโนไฟฟ้าง่ะ) แต่ที่แน่ๆ คือจะเล่นกีตาร์ทุกวัน วันไหนเล่นน้อยก็ตื่นเช้ามาเพลงสองเพลง หรือวันหยุดก็เล่นเยอะหน่อย..ตรงกันข้ามกับเวลาดูแลรักษา ไม่ว่าจะเป็นเช็ดฝุ่น ทำความสะอาดบอดี้ เฮ้อ..นานๆครั้งจริงๆ 555 ขอโทษๆ เจ้ากีตาร์ น้ำยาเช็ดสายงี้ ยังเกือบเต็มอยู่เลย เอิ๊กๆ แต่โชคไม่ดีอย่างนึง เพื่อนๆที่อยู่ใกล้กัน ไม่มีใครเล่นดนตรีเลย (แต่ชอบร้องเกะกันจัง) เพื่อนที่เคยเล่นด้วยกันก็อยู่ห่างกันค่อนข้างไกล...เลยไม่มีโอกาสได้เล่นกับเพื่อนเลย เศร้านิดๆ เพราะเล่นดนตรี ยิ่งหลายคนยิ่งสนุก แต่ก็นะ...บางอย่างเราก็กำหนดเองไม่ได้...ล่ะ

เขียนซะเยอะเลย ฮะฮ่า...เราชอบดนตรีคลาสสิคมากเหมือนกัน...อยากเล่นเป็นซักอย่าง หวังว่าซักวันฝันนั้นคงเป็นจริง (แต่ตอนนี้อ่านโน๊ตได้เท่ากับเด็ก ป.1 -.- )

ปล1. ใครอยากเล่าหรือแชร์ประสบการณ์ทางดนตรี ยินดีมากเลยนะ หรือจะเป็นเรื่องอื่นๆก็ได้... :)

ปล2. เป็นคนชอบเปิดเพลงแล้วเล่นกีตาร์ตามอ่ะ

ปล3. ใช้คำแทนตัวเองว่า เรา อ่ะ อย่าอ๊วกนะ ฮะฮ่า (รู้สึกคนอ่านจะน้องทั้งน๊านน)

แล้วก็ขอบคุณทุกๆคนที่มาเสียเวลานั่งอ่านเรื่องราวปัญญาอ่อนของเรานะ 555 อยากจะบอกว่าชอบเสียงดนตรีที่สุดเลย...