<n-o-te-[&].:M-e

อีกหนึ่งประสบการณ์ในชีวิต ที่ประทับใจสุดๆ

... ผ่านมาสามปีแล้ว

คือได้เล่น ละครหุ่น เป็นครั้งแรก(และตอนนี้ก็ยังเป็นครั้งเดียวอยู่อย่างนั้นล่ะ เอิ๊กๆ  )

 จริงๆวันนั้น เป็นหนึ่งในวันดีๆของชีวิตที่ผ่านมาเลยก็ว่าได้

.

ที่ได้เล่น เพราะวันอาทิตย์ที่ 25 กรกฎาคม 2547 อาสาสมัครสมาชิกเว็บ budpage.com ได้ร่วมกันจัดกิจกรรมทำความดี กับเด็กๆณ บ้านสร้างสรรค์เด็ก มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก (รังสิต) หนึ่งในกิจกรรมของวันนั้นก็คือละครหุ่น

โดยกิจกรรมในวันนั้นคือ

   สอนเด็กปั้นขนมลูกชุบ  สั่งอาหารกลางวันจากร้านที่อร่อยที่สุดมาเลี้ยงเด็ก ๆ  และ เล่นละครหุ่นสอนใจเด็กให้มีความเพียรพยายามฝึกฝนพัฒนาตนให้เป็นคนดีของสังคมสืบต่อไป

^

ข้างบนนี่ก๊อปมา ไม่ได้เขียนเองครับ เอิ๊กๆ

#

ปกติแล้วจะเป็นคนขี้อายมาก ไม่กล้าแสดงออก เป็นมาตั้งแต่เด็กๆละ ออกไปพูดหน้าชั้นนี่เป็นศัตรูตัวร้ายเลยก็ว่าได้ (เพิ่งจะมาดีขึ้นหรือหายแล้วมั้ง เมื่อสองปีที่แล้วนี่เอง) งานนี้ถูกบังคับอ่ะครับ เอิ๊กๆ

พี่แวนด้า พี่สาวคนเก่ง  อืมม์ ขอเรียกพี่ด้าตามที่เรียกจนเคยชินละกันนะ (ตอนนี้เป็นพิธีกรรายการ "กบนอกกะลา อยู่ น่าจะพอรู้จักกันบ้าง ") เป็นผู้เชียวชาญในการเล่นละครหุ่น และพี่ด้าเองก็มีหุ่นในมืออยู่หลายตัวเลยล่ะ (เอ่อ..จริงๆก็ไม่ได้เป็นพี่น้องหรือญาติกันหรอก เอิ๊กๆ รู้จักกันเพราะเป็นอาสาสมัครที่เว็บ Budpage.com นี่ล่ะ )

   ด้วยเหตุที่คุ้นเคยกับพี่ด้าระดับนึง แล้วก็อยู่ใกล้กันด้วย น่าจะไปซ้อมได้ง่ายที่สุด เลยถูกเลือก แต่ก็นะ ทั้งจำยอม ทั้งอยากลองเล่นดูเหมือนกัน เรื่องที่เล่นก็คือ "เต่ามานะ มุ่งหน้าเดิน" ซึ่งเป็นนิทานสอนเด็กๆให้รู้จักอดทนต่ออุปสรรคต่างๆ ไม่ย่อท้อ ใช้ความเพียรพยายาม

   โดยเนื้อหาของนิทานจะเป็นการเดินทางของเต่ามานะ เพื่อไปงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งของท่านราชสีห์ ซึ่งอยู่ไกลมาก โดยระหว่างทาง เจ้าเต่ามานะ ต้องเจออุปสรรคต่างๆมากมาย แต่ก็ไม่ได้ท้อถอย จนไปถึงงานเลี้ยงได้ในที่สุด

    ละครหุ่น จะเป็นโรงละครเล็กๆ ของพี่ด้าชื่อบ้านหรรษา อาจจะเหมือนว่าใช้แค่มือเล่น แต่จริงๆแล้ว มีเทคนิคหลายๆอย่างเลย เวลาเล่น ให้ตัวละครออกมา มีชีวิตชีวา ตลก หรืออื่นๆ เพื่อให้เด็กๆชอบ แต่ข้าน้อยเอง ทำไม่ค่อยเป็นหรอก พี่เค้าก็แนะนำมาเยอะเหมือนกัน แถมตอนนี้ลืมไปหมดแล้วว อ๊ากกก

   บทที่ได้ ก็พระเอกเลยครับ อิอิ เป็นเจ้าเต่ามานะนี่ล่ะ ส่วนตัวอื่นๆ พี่ด้าจัดการหมด...ได้ซ้อมกันจริงๆจังๆครั้งเดียวเอง ก่อนวันเล่น 1 วัน เหอๆ กว่าจะท่องบทคร่าวๆได้ ก็เล่นเอาแย่เหมือนกัน อ้อ...ตัวหุ่นเอง จำไม่ได้แล้วล่ะ ว่าเย็บยังไง แต่พี่ด้าเย็บเองหมดเลย

   พอไปเล่นจริง แรกๆก็ตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะ พูดไม่ค่อยออก ยิ่งเป็นคนพูดไม่เก่งซะด้วย น้ำเสียงจะแบบเกร็งๆหน่อย ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ต่างกันลิบลับกับพี่ด้า น้ำเสียง ท่าทาง โหย...มืออาชีพแฮะ แต่เล่นไปซักพักก็ดีขึ้นนะ ถูๆไถๆไป จนจบเรื่อง แต่ขอโทษครับพ่อแม่พี่น้อง อยากจะบอกว่า แค่แสดงเสร็จแค่นั้นล่ะ ดังเลยล่ะครับ เอิ๊กๆ  น้องๆนี่มารุมล้อมกันใหญ่ เหอๆ แล้วก็ได้ชื่อพี่เต่า มาเป็นของแถมด้วยล่ะ

   เด็กๆกับนิทานเป็นของคู่กันอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเด็กที่ไม่ได้มีโอกาสอยู่กับพ่อแม่ บางคนไม่รู้จักด้วยซ้ำ ว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใคร เมื่อมีคนมาดูแล เอาใจใส่ แค่นี้ก็ทำให้เค้ารู้สึกอบอุ่นเยอะเลยนะ ดูจากแววตา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ถึงแม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม กิจกรรมวันนั้นประทับใจมากๆ ไม่เฉพาะแค่การเล่นละครแต่รวมไปถึงกิจกรรมอื่นๆด้วย เพิ่งจะรู้ว่า แค่การที่เราแบ่งปันเงินทองจำนวนไม่ต้องเยอะ ตามกำลัง เสียสละเวลาแค่วันเดียว ไปแบ่งปันน้ำใจ ให้กับเด็กๆที่ได้รับโอกาสน้อยกว่าเด็กทั่วๆไป ก็ทำให้ใจอิ่มเอมได้มากมาย

นี่เป็นรูปภาพและข้อความบางส่วนที่พี่ด้าโพสต์ หลังจากไปร่วมกิจกรรม

"เริ่มต้นด้วยภาพแรก เกมป้อนขนมให้พี่เต่า เอ๊ย!..พี่ต๋อย (พี่ต๋อยเป็นอาสาด้านโปรแกรมฯ)ก่อนจะเริ่มการปั้นลูกชุบกัน เด็กๆก็ทดลองชิมถั่วกวน ชิมเองไม่หนำใจ ต้องแจกจ่ายให้พี่ๆได้ชิมด้วย สังเกตหน้าน้องคนซ้ายมือด้านล่างสิ ท่าทางสะใจมา....ก
( ขอเซ็นเซอร์ใบหน้านะจ๊ะ เพราะเจ้าตัวไม่ยอมให้ลงหน้าชัดๆ สงสัยกลัวเจอเจ้าหนี้!) " 

หึๆ โดนเด็กๆ เอาถั่วกวนมาให้ชิม อยากจะบอกว่า เคี้ยวจนเมื่อยเลยล่ะค๊าบบ เยอะเกิ๊น แต่เซนเซอร์ใบหน้าอ่ะครับพี่น้อง ไม่ผ่านกองพิจราณา (พิจารณาเอง เอิ๊กๆ)

"แล้วนี่...เจ้าเต่ามานะ กำลังคุยกับคุณแดดเดียวระหว่างทางที่
เต่าจะเดินไปร่วมงานฉลองสมรสของท่านราชสีห์
คุณแดดเดียว"เจ้าเต่า เจ้าจะเดินไปอย่างนี้น่ะเหรอ
ฉันว่ากลับบ้านเถอะ เสียเวลาเปล่า"
เต่า "ไม่ได้หรอกครับ ผมตั้งใจแน่วแน่แล้ว ค่อยๆเดิน เดี๋ยวก็ถึง"

คำอวยพร :- ...ทายสิ เจ้าเต่าไปร่วมงานฉลองทันหรือไม่?..
นิทานสอนเด็ก ว่าด้วยเรื่องความเพียร"

 พี่ด้าบรรยายบรรยากาศขณะเล่นละคร ทั้งมานะ ทั้งแดดเดียว น่ารักใช่ม๊า

"เอาหละ ตอนนี้ก็มาถึงคิวของข้าพเจ้าเอง...อิอิอิ....ช่วงนี้รอให้วุ้นแห้ง ก็จับเด็กๆมานั่งดูละครหุ่น ก่อนเล่นละครก็ต้องมีการพูดคุยกับเด็กๆก่อนใช่ม๊า...แบบว่า..เขินน่ะ..เลยขอแปลงร่างเป็นตัวอะไรซักตัวนะ..อาย...ไม่กล้าเอาหน้าตัวเองลงชัดๆ ..ชะแว้บ

คำอวยพร :- ดิฉันรักเด็กค่ะ (พูดจบก็โบกมือ และยิ้ม)" 

ขนาดพี่ด้าเอง ก็ยังแต่งหน้าตัวเองซะ เอิ๊กๆ (ตอนนั้นยังไม่ได้เป็นพิธีกร) ถ้ารู้ว่าต่อมาต้องมาเป็นพิธีกร มีรูปอยู่มากมายใน internet คงไม่แปลงร่างตัวเองเป็นนางสาวไทยอย่างนี้แง๋มๆ  ว่าแต่บทบาทในรายการกบนอกกะลากับตัวตนจริงๆของพี่เค้าก็เป็นอย่างนั้นเลย (ลุยกว่านั้นอีกต่างหาก หึๆ) เก่งสุดๆเลย ท่านพี่

" .....ฝากภาพนี้ไว้ในหัวใจของทุกๆท่าน .....
เราไม่รู้ว่า เรื่องราวเมื่อวันวารของเด็กคนนี้ เขาพบเจออะไรมาบ้าง
เราไม่รู้ว่า วันพรุ่งนี้ของเขาจะพบกับอะไร
เรารู้แต่เพียงว่า วันนี้ วันที่เราได้เจอกัน เขาลงเก็บบัวมาให้เรา
ยื่นให้ด้วยรอยยิ้ม และมีถ้อยคำผ่านตัวอักษรมาว่า...
"พี่ๆครับ ขอบคุณมากที่มาทำกิจกรรมวันนี้ ผมสนุกมาก และผมอิ่มมากเลยครับ
รักพี่ๆทุกๆคนครับ".... " 

เด็กๆที่นั่น มีทั้งพ่อแม่เอามาฝากไว้ (แต่ไม่มารับกลับ) แล้วก็เด็กที่หนีออกจากบ้าน ไปพบตามข้างถนน เด็กๆก็เหมือนลูกลิงดีๆนี่เอง พี่ที่ดูแลก็เลยต้องมีบทโหดบ้าง เพื่อจะปกครองเด็กๆได้ แต่ถึงอย่างนั้น เด็กๆก็ยังแกล้งกันอยู่ดี ไม่เว้นแม้แต่วันที่พวกเราไปทำกิจกรรม น้องคนนึงชื่อเต๋า โดนเพื่อนเอาปากกาที่สี วาดเต็มหน้าเลย แต่ส่วนตัวคิดว่า เด็กๆที่นั่นยังโชคดีอยู่อย่างนึง ที่พวกเค้าได้มีโอกาสได้อยู่กับธรรมชาติ รอบๆตัวบ้านเป็นทุ่ง มีสระน้ำ เพราะการที่เด็กได้อยู่กับสิ่งเหล่านั้น ดีกว่ามาอยู่เมืองภายใต้พื้นที่แคบๆ ที่ๆเค้าแทบจะไม่ได้พบกับคำว่า อิสระ เลย

ก่อนกลับ ก็มีการเด็กๆเขียนการ์ดให้ (ตอนนี้อยู่กับพี่เว็บมาสเตอร์มั้ง) อ่านแล้วอยากจะร้องไห้ ที่รู้แน่ๆคือน้องเค้าเขียนออกมาจากใจ พี่ๆแต่ละคนก็แอบเศร้าเหมือนกัน แต่น้องเนี่ย บางคนร้องไห้เลย บางคนแกล้งออกมาเล่นอยู่ใกล้ๆทางออก เพื่อรอส่ง นี่คืออีกตัวอย่างที่น้องเขียนให้

"ผมอยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ หรือทหารอากาศ ตอนนี้ถ้าพวกพี่ไปแล้ว
ผมก็คงคิดถึงพวกพี่มากทุกคนเลย ผมไม่รู้ว่าพวกพี่จะมาอีกมั้ย แต่ผมอยากให้พวกพี่ๆมาอีก แต่ผมขอให้พี่ป้าน้าอาที่มาเลี้ยงอาหารผมในมื้อนี้ เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ ขอให้รวยมากๆ รักและคิดถึงพี่ๆมากๆครับ ขอให้มีความสุขนะครับ คนไหนมีแฟนแล้ว ขอให้รักกันตลอดไปนะครับ"

จาก ด.ช.ศศิธร ชื่อเล่น นก

เด็กๆแต่ละคนก็มีความฝันของตัวเอง แต่หนทางข้างหน้าสำหรับน้องเค้าคงลำบากไม่น้อย ได้แต่หวังว่า น้องเค้าจะโตขึ้นเป็นเด็กดีของสังคม หลังจากวันนั้น ยังไม่มีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมน้องๆเค้าอีก แต่หวังว่า ซักวันคงได้กลับไป ถึงแม้น้องๆรุ่นนั้น อาจจะโตและออกจากบ้านไปแล้วก็ตาม

ข้อมูลบางส่วน นำมาจากที่นี่นะครับ

http://www.budpage.com/budboard/show_content.pl?b=1&t=4065

สำหรับใครที่สนใจละครหุ่น นี่เป็นอีกครั้งที่พี่ด้าไปเล่น

http://www.trekkingthai.com/board/show_lite.php?Category=trekking&redirect=force&No=49690&forum=12&PHPSESSID=f101ae31bb7fe6b66f9c0bf661860ebc&sortby=asc

สำหรับประสบการณ์ดีๆครั้งนั้น เกิดขึ้นจากกิจกรรมดีๆของเว็บ budpage แล้วก็พี่ด้า พี่สาวคนเก่ง พี่เท่ห์มากเลยนะ หลังจากนั้นมาก็ได้ไปทำกิจกรรมอาสาบ้าง แต่ปีสองปีหลังเนี่ย ไม่ค่อยได้ไปเลย เฮ้อ... ขอบคุณอีกครั้งครับ

ชีวิตจริงกับในละคร คงไม่เหมือนกันทุกฉากทุกตอน แต่มาคิดดูอีกที เราเองกับเจ้าเต่ามานะ ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ เดินไปข้างหน้าช้าๆ ต่างกันก็ตรงความขยันนี่ล่ะ เอิ๊กๆ งั้นซักวันก็อาจจะถึงจุดหมายเหมือนกันกับคนอื่นเค้าก็ได้เนอะ ...สู้ๆครับทุกๆคน

ปล. ตลกตัวเองเหมือนกันแฮะ ล่าสุดเพิ่งจะเอาของขวัญกล่องเล็กๆ ไปให้พี่ด้าที่งานหนังสือ แต่พี่ด้าติดถ่ายรายการ มาไม่ได้ ก็เลยฝากพี่ทีมงานไปให้ (หนักหน่อย โทษทีค๊าบ ) พอพี่เค้าโทรกลับมา หึๆ ทำไมมันตื่นเต้นหว่า เอิ๊กๆ เหมือนรู้สึกว่าพี่เค้าดังแล้ว มันเลยประหม่างัยก็ไม่รู้ ยังขำไม่หายเลย

ปล2. ขอบคุณเพื่อนบ้านทุกๆท่าน ที่แวะมาเยี่ยมเยือนกันครับ

edit @ 9 Nov 2007 23:12:25 by >t-O.y:

edit @ 9 Nov 2007 23:15:16 by >t-O.y: